Month: February 2018

ನನ್ನ ಅಪ್ಪಾಜಿಯ ಎರಡನೇ ಮಗ…!

ನನ್ನ ಅಪ್ಪಾಜಿಯ ಎರಡನೇ ಮಗ.

ಸಂಜೆ ೬ ಘಂಟೆ ಸಮಯ. ಅಪ್ಪ ಆಗ ಇನ್ನೂ ಹೊಲದಲ್ಲಿದ್ದರು. ಆಗ ಮುಂಗಾರಿನ ಮೋಡಗಳ ಗುಡುಗು, ಮಿಂಚುಗಳ ಆರ್ಭಟ. ಅಪ್ಪನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಅಮ್ಮ ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಂದು ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ಆತಂಕವಿತ್ತು.

ಅಪ್ಪ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳ ನೋಡಿ ಮಳೆ ಬರುವುದೆಂದು ಊಹಿಸಿ ಆದಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಹೊಲದದಿಂದ ಒಂದು ಕಿ.ಮೀ ದೂರದ ಹೆದ್ದಾರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದರು.  ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಎರೆಭೂಮಿ ಎಂದು ಕರಿಯಲ್ಪಡುವ ನಮ್ಮ ಹೊಲದ ಮಣ್ಣು ಮೋಟಾರ್ ಬೈಕ್ ನ ಗಾಲಿಗೆ  ಅಂಟಿ ಹೆದ್ದಾರಿ ತಲುಪಲು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದಾಗಲೇ ಮಳೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಕಾದರೆ ಮುಂದೆ ಹಳ್ಳ ಬರಬಹುದು ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬೈಕ್ನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ತುಂಬಾ ಮಳೆಯ ಕಾರಣ ತೆಗ್ಗುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಅದಾಗಲೇ ತುಂಬಿತ್ತು. ಇಳಿಜಾರಿನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಹರಿವು ಇತ್ತು.ನಮ್ಮೋರಿಗೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಹೊಲಕ್ಕೆ. ಸುಮಾರು ೭ ಕಿ.ಮೀ ದೊರವಿದೆ ಅಪ್ಪ ದಾರಿಯಲಿ ಬರಬೇಕಾದರೆ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರು ಬೈಕಿನ ಸೈಲೆನ್ಸರ್ ಪೈಪ್ ನಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕು ಬೈಕ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಚಲನೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತೆ. ಊರು ಸೇರಲು ಇನ್ನೂ ಮೂರು ಕಿ.ಮೀ ದೂರ ಬರಬೇಕಿತ್ತು . ಆದಾಗಲೇ ಮಳೆ ಜೋರಾಗಿ ಬರುತಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಎಷ್ಟೇ ಜೋರಾಗಿ ಕಿಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿದರು ಗಾಡಿ ಶುರುವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ಕೊನೆಗೆ ಅಪ್ಪ ಸಾಕಾಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಒಂದು ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಗಾಡಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು “ನಡಿ ಮಗ ಟೈಂಯಾಯ್ತು ” ಎಂದು ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಟ್ಯಾಂಕಿನ ಮೇಲೆ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿದ ಹಾಗಿ ತಟ್ಟಿ, ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಿಕ್ ಒದ್ದರೇ ಬೈಕು “ಡ್ರಿನ್ ಡ್ರಿನ್…..” ಅಂತ ಶುರುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು ! ರಜನಿಕಾಂತ ಮಾದರಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುತ್ತಲೇ ತಮ್ಮ ಗಾಡಿಯ ಮೇಲಿನ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಅಪ್ಪ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು.

ಅಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಬೈಕನ್ನು ಮಗನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆಮ್ಮೆ ನನಗೆ ಹೇಳೋರು ” ನಿನಗೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಹೊರೆತು ಗಾಡಿಗೆ ಏನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲ್ಲ ” ಅಂತ. ಅಪ್ಪನ ಬೈಕು ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ ೧೨ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿವೆ ಆದರೆ ಇಂದಿಗೂ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಇಲ್ಲದೇ ಗಾಡಿ ನಿಂತಿದ್ದು ಉದಾಹರಣೆ ಇಲ್ಲ.  ಅಪ್ಪನ ಬೈಕಿನ ಶಬ್ದ ನಮ್ಮೋರಿಗೆ ಫೇಮಸ್. ನಮ್ಮ ಓಣಿಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಬೈಕಿನ ಮೇಲೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಓಣಿಯ ಮನೆಯೊಳಗೇ “ಶಿವಣ್ಣನ ಗಾಡಿ ಇರ್ಬೇಕು ” ಅಂತಲೇ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು.ಅಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಬೈಕನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಚಾರವೆಂದರೆ ಅಪ್ಪ ಅದರ ಚಾವಿಯನ್ನು ಅದರಲ್ಲೇ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೂ ಯಾರೂ ಗಾಡಿ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ

ಈಗ ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಬೈಕು ನಾನು ಓಡಿಸುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಬೈಕಿನ ಮೇಲೆ ಊರು ಸುತ್ತಿದ್ದು, ಅಮ್ಮನ ತವರು ಮನೆಗೆ ಬೈಕಿನಲ್ಲೇ ಹೋಗಿದ್ದು, ಹೊಲ ತೋರಿಸಲು ನನ್ನ ಬೈಕಿನ ಮೇಲೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದು ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತೆ.ಆ ಬೈಕನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕೊಡಲು ನಂಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೇ ಆದರೂ ಅದು ಅಪ್ಪನ ಎರಡನೇ ಮಗತರ  ಅಲ್ವ ! ?!

ಏಕೆ ಬೇಜಾರು ನಿನಗೆಂದೇ …

ಭಾವಶರಧಿ

ಏಕೆ ಬೇಜಾರು ನಿನಗೆಂದೇ
ಬರೆಯುವೆ ಮೊತ್ತೊಂದು ಸಾಲು..
ಸಾವಿರ ನನ್ನ ಕವಿತೆಗಿಂತ
ನಿನ್ನ ಮುದ್ದು ಮೌನವೇ ಎಲ್ಲಕಿಂತ ಮಿಗಿಲು.. ನನ್ನೆದೆಯ ಮುಗಿಲು..
ಕನಸಿನ ಮನೆಗೆ ಬಾಗಿಲು..
ಇರಲಿ ಆ ತುಂಟು ಕೋಪ ಎಂದಿಗೂ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ
ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ನನ್ನದೆಯಲಿ ಮೂಡುತಿರುವ ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯ ಮೊಗದ ಹಾಗೆ
ಬೇರೇನು ಬೇಕು ನನಗೆ ಸ್ನೇಹ ನದಿಯ ಬಿಟ್ಟು
ನಿನಾದರೆ ಕಡಲು, ತೀರವೇ ನನ್ನ ಹೃದಯ
ಅಪ್ಪಿಕೋ ನನ್ನನು, ಅಲೆಯು ತೀರವನ್ನು ಅಪ್ಪಳಿಸುವಂತೆ

View original post

ಎಲ್ಲಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯ ಹುಡುಕಿ ಕೊಡಿ ?

ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಬಿಡುವುದರೊಳಗೆ ಬದುಕು ಬದಲಾಗಿದೆ. ನೆರಳೊಂದೇ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ.
ಅದೂ ಕೂಡ ಸಂಜೆಗೆ ಮಾಯ. ಕತ್ತಲಾದರೆ ಮತ್ತೆ ನೋವಾಗುವ ಮಾಯದ ಮನಸಿನ ಗಾಯ.
ಬದುಕು ಸಾವು ಗಿಂತ ಭೀಕರ. ಅಳುವ ಧ್ವನಿಗೆ ಕೇಳುವ ಕಿವಿ ಇಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕಣ್ಣೀರು ನಿಲ್ಲಲ್ಲ.
ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೀಗ ಹಾಕುವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಮೌನವೇ ಇಲ್ಲಿ ಮಾತು. ಮೌನದಲ್ಲೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಲ್ಲಾ ಗದ್ದಲ.
ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದು ಏನು ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಬದುಕುವುದು ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ಹೊಸದು ಏನೇ ಬಂದರೂ ಅದು ಇಲ್ಲಿ ಹಳೇದು. ಹೊಸತನಕ್ಕೆ ಆಯಸ್ಸು ಕಡಿಮೆ. ನಮ್ಮ ಕಾಲಿನ ಹೇಸಿಗೆ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕಾಲಿನ ಬ್ರಾಂಡೆಡ್ ಚಪ್ಪಲಿ ಕದಿ ಯುವದರಲ್ಲಿ ಜನ ಮಗ್ನ. ನಗ್ನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಭಗ್ನ !
ಯಾವ ಉಸಿರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬೆಲೆ ..ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ?
ನಾವು ಉಸಿರಾಡುವ ಗಾಳಿಗೂ ನಮ್ಮ ಪಾಪ ತಗುಲಿದೆ.
ಎಲ್ಲಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯ ಹುಡುಕಿ ಕೊಡಿ ?

ತಿರುವು.

ಗಾಣದ ಎತ್ತಿನಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವೆ
ಈ ಬದುಕಿನ ಸುತ್ತ.
ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟರೂ ತೆರೆದರೂ
ಬೆಳಕು ಶೂನ್ಯ ಮೊತ್ತ.
ಅದ್ಯಾವ ದೇವಗಾಣಿಗ ನನ್ನ
ದುಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೋ ಅವನೇ ಬಲ್ಲ
ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಜಾಸ್ತಿ ಬೇವು ಕಮ್ಮಿ ಬೆಲ್ಲ..

ಮತ್ತೆ ಬರೆವಣಿಗೆಯ ಮೆರವಣಿಗೆ…

ಇನ್ಮುಂದೆ ಮತ್ತೆ ಬರೀತೀನಿ.

ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿ.

ನಿಮ್ಮ ವಿನಯ್