ಸಣ್ಣ ಕಥೆಗಳು

ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣೆದ ಕಥೆಗಳು

ಶಾಲೆಯ ನೆನಪು

ಶಾಲೆಯ ನೆನಪು…

Advertisements

ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಗಳು – 5

ತನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಸುಪಾರಿಯಂತೆ ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಒಬ್ಬ ಒಂದು ಶಾಲೆ ಮೇಲೆ ಅವಿತು ತನ್ನ ಬಂದೂಕಿನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ
ತನ್ನ ಕಣ್ಣು ನಿಗಾವಿಟ್ಟು, ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಹತ್ಯೆಗೆಯ್ಯಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ರಣಹದ್ದಿನಂತೆ.
ಆಟವಾಡುತ್ತಲೇ ಓಡಿ ಬಂದ ಅವನದೇ ಮಗು ಆತನ ಬಂದೂಕಿನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ತನ್ನ ಮಗನ ಶಾಲೆಯೇ ಮೇಲೆ ಅವನು ಕುಳಿತಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಆಗ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಬಂದು, ಬಂದೂಕಿನ ಟ್ರಿಗರ್ ಮೇಲಿನ ತನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಲು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದಂತೆ , ಇನ್ನೊಂದು ಮಹಡಿ ಮೇಲೆ ಇವನ ಮೇಲೆ ನಿಗಾವಿಟ್ಟಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಬಂದೂಕಿನ ಗುಂಡು ನೇರವಾಗಿ ಅವನ ತಲೆ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು ಅವನ ಪ್ರಾಣದೊಂದಿಗೆ.
ತಾನು ಕೊಂದದ್ದು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನೆಂದು ಆ ಬಂದೂಕುಧಾರಿಗೆ ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!!

ಬಾಲ್ಯಪರಾಧ ಮಾಡಿ ಸೆರೆವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ 35 ವರ್ಷದ ನಂತರ ಜೈಲಿನಿಂದ ಬಿಡುಗೊಡೆ
ಯಾಗಿ ತನ್ನೂರಿಗೆ ಬಂದ. ತನ್ನ ಮನೆಯವರು ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದರು. ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಜೀವಿಸಬೇಕೆಂದು ಜೈಲಿನ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯ ನಡುವೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಕನಸೆಲ್ಲವೂ ಕರಗುತ್ತ ಬಂದಿತು.ಕೊನೆಗೆ ಅವನಿಗೆ ನಾಡೇ ನರಕವಾಗಿ ಜೈಲು ಸ್ವರ್ಗವೆನಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಅವನು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷ್ಯದಾರವಿಲ್ಲದೆ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷೆಯೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದಿನ , ಜೈಲಿನ ಹಿಂಭಾಗದ ಗೋಡೆಯನ್ನೇರಿ, ಹಾಕಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣ ಸರಳುಗಳನ್ನು ಮುರಿದು

ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಗಳು – 4

ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ತೃಪ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ
ಸದಾ ನಷ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ, ಸೋಲಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವನ ಮನೆಯವರು ಭಯಗೊಂಡು, ರಕ್ತ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿಸಿದರು
ಎಲ್ಲವೂ ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗಿತ್ತು. ಬಿ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಅಂತ ಆತನ ರಕ್ತ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು!!

ಒಬ್ಬನಿಗೆ ತಾನು ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕೆಂಬ ಹುಚ್ಚು ಆಸೆ ಇತ್ತು.
ಒಂದು ಸಾಧನೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ತಯಾರಿಯು ಮಾಡಿದ್ದ
ಆದರೆ ಆತನ ಸಾಧನೆ ಯಾರ ಗಮನಕ್ಕೂ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ
ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದಿನ. ಅವನು ಬೇಸರಗೊಂಡು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ.
ಮರುದಿನವೇ ಎಲ್ಲಾ ಪೇಪರ್ ಗಳಲ್ಲಿ
” ನಗರದಲ್ಲಿ ಯುವಕನ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ” ತಲೆಬರಹದೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಹಣೆಬರಹ ಮುಗಿದಿತ್ತು

ಹೆಣ್ಣು ಮಗು ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ಗಂಗಮ್ಮ
ತನ್ನ ಗಂಡ ಮತ್ತು ಗಂಡನ ಮನೆಯವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮಣಿದು, ಆ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವನ್ನು
ಅನಾಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುತ್ತಾಳೆ.
35 ವರ್ಷದ ನಂತರ, ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಅವಳನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಆಚೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.
ಗಂಗಮ್ಮ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೇ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.
ಆ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವರು – ಅನಾಥೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಗಂಗಮ್ಮನ ಮಗಳು

ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಗಳು – 2

ಎಷ್ಟೋ ವರುಷಗಳ ನಂತರ
ತನ್ನ ಊರಿನ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ.
ತನ್ನ ತರಗತಿಯ ನಾಲ್ಕನೇ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ
ಅಂದು ಗೀಚಿದ್ದ ಅವಳ ಹೆಸರು ಇನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು!
ಅವನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಹಾಗೆ!

ಅವನು ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ
ಮನೆಯವರು ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ,
ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ದೂರು ಕೊಟ್ಟು ಹುಡುಕಿಸಿದರೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ
ಒಂದೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಅವನಿದ್ದ ಜಾಗ ಹುಡುಕಿ
ಛಂಗನೆ ಹಾರಿ ಆತನ ಎದೆತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು
ಅವನು ಸಾಕಿದ್ದ ನಾಯಿ.

ಎಂದೂ ಯಾರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡದಿರುವ ಒಬ್ಬನಿಗೆ
ಅಂದೇಕೋ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅಸಹ್ಯವೆನಿಸಿ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ
ವೃದ್ಧೆ ಭಿಕ್ಷುಕಿಗೆ ಎರಡೊತ್ತಿನ ಊಟ ಕೊಡಸಿ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದ
ಹತ್ತು ವರುಷದಿಂದ ಅವನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಮೋಷನ್ ಲೆಟರ್
ಅವನಿಗಾಗಿ ಅಂದು ಕಾದು ಕುಳಿತಿತ್ತು !

ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಗಳು – 1

ಅವನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಅವಳು ಬಂದಿದ್ದಳು
ತನ್ನ ಪ್ರೇಮಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ..
ಇವನು ಕಾಣಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ..
ಅವಳು “ಮದುವೆ ಯಾವಾಗ ಆಗೋಣ ?” ಎಂದಳು
ಇವನಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು!

ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆರುತಿ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ
ಐನೂರು ನೋಟು ಹಾಕಿದವನು,
ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷೆಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜಿಗೆ
“ಚಿಲ್ಲರೆ ಇಲ್ಲಮ್ಮ ” ಎಂದು ಹೇಳಿ
ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಬ್ಬ ಭಿಕ್ಷುಕ
ಮೊತ್ತಬ್ಬ ಭಿಕ್ಷುಕನ ಮದುವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ
ಅಲ್ಲಿಯೂ ಮಂಟಪದ ಮೇಲೆ
ರಾಶಿ ರಾಶಿ ಅಕ್ಕಿ ಕಂಡು,
ಮರುದಿನವೇ ಮದುವೆಯಾಗಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ!

ವಿರಹದ ದಿನಗಳು- ೧

ಪ್ರೀತಿ ಕೆಲವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ಬಿರುಗಾಳಿಯಂತೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ತಂಗಾಳಿಯಂತೆ ಕಂಡರೂ ತಡವಾದಂತೆ ಅದು ಬಿರುಗಾಳಿಯಾಗಿ ಜೀವನವನ್ನು ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲಗೊಳಿಸುತ್ತೆ. ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬೀಳದವರು ಯಾರು ಇಲ್ಲ .ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಕೆಲವರು .ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಮಾಯೆಗೆ ನಾವು ಮರುಳಾಗಿ ಆಮೇಲೆ ಮರಳಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರನ್ನು ಮರೆಯಲು ಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಮರೆಯದ ಗಾಯದಂತೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತೆ.
ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಲು ಕಾರಣ ಬೇಕಿಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಸಿದವರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾರಣ ಕೊಡದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಕೊಡದ ಕಾರಣವನ್ನು ನಾವೇ ಊಹಿಸಿಕೊಂಡು ಕಣ್ಣಿರು ಹಾಕುತ್ತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಆ ಕಣ್ಣೀರಿಗೂ ಆಗ ಬೆಲೆವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಆಗ ಸ್ಮಶಾನದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತೆ. ಬಿಟ್ಟು ಹೋದವರು ಕೊಟ್ಟ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾ ವಿರಹ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ನಾವೂ ಒಂದೆರಡು ಸಾಲುಗಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೇವೆ!
ನನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲೂ ಅಂತದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ಅವಳ ಪರಿಚಯವಾಗಿ, ಪರಿಚಯ ಸ್ನೇಹವಾಗಿ , ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಮಿತಿ ಮೀರಿ ಕೊನೆಗೆ ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಮರುಳನಾಗಿಬಿಡುವಷ್ಟು ಹಂತಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಪಡಬಾರದ ಯಾತನೆ ಪಟ್ಟ ಸುಂದರ ಕಹಿ ಕಥೆಯದು…

ಅದೊಂದು ದಿನ…..

ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ.

ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳು – ೧

ಮಳೆಹನಿಗಳಷ್ಟೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳವು. ಬೀಸಿದ ಗಾಳಿಗೆ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಂದಮುಂಗುರುಳನ್ನು ಸರಿಸುತ್ತ, ಅವಳು ನನ್ನತ್ತ ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಯಾರೋ ಸಹಿ ಮಾಡಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ನನಗೆ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಆತುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು ಎನ್ನುಸುತ್ತಿತ್ತು ಆದರೆ ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಮೌನದ ಮಾತಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪುವಳೇ ? ಅಥವಾ ಇರುವ ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗುವಳೋ ಎಂಬ ಭಯ ನನಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು.ಕಳೆದ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಷ್ಟೇ ಮಾತಾಡಿದ್ದವು.
ಕೊನೆಗೂ ಏನೋ ಹೇಳಲು ಹತ್ತಿರ ಬಂದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಷ್ಟೇ ನಾನು ನೋಡುತಲಿದ್ದೆ.
ಅವಳ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ನನಗೂ ಕೆಳುವಂತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಮೌನ ಮುರಿದು ನನ್ನ ಕೈಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಬಿಗಿ ಹಿಡಿದು
ಗದ್ಗತಿತಳಾಗಿ ‘ಐ ಲವ್ ಯೂ ‘ಎಂದೂ ಹೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಳು!
ನದಿಗಳು ಸಮುದ್ರ ಸೇರಿದಂತೆ ,ಮೊಗ್ಗು ಹೂವಾಗಿ ಜೇನಾದಂತೆ, ಇರುಳಿಗೆ ಬೆಳದಿಂಗಳು ಜೊತೆಯದಂತೆ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿತ್ತು!

ಆ ಕ್ಷಣಗಳು ಇನ್ನು ಬಾಕಿಇವೆ….

ನಾನೊಬ್ಬ ಅನಾಥ

ನಾನು ಆರು ತಿಂಗಳು ಕೂಸಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಹಡೆದವ್ವ ನನ್ನನ್ನು ಬಡತನದ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತೂಗಲು ಇಚ್ಚಿಸದೆ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಕಸದ ತೂಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಅವಳು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟಳಂತೆ!.

ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ಎಂಟು ತಿಂಗಳ ಮಗಳಿದ್ದರೂ ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಎಡಬಿಡದೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಮುದ್ದಿಸಿ ತನ್ನ ಎದೆ ಹಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಸಂತೈಸಿ ತನ್ನ ಮಗನಂತೆ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನ ಸಾಕಿದ ನನ್ನ ಸಾಕವ್ವನ ಹೆಸರು ಲಕ್ಷಮ್ಮ .ಅವಳದ್ದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಜಾತಿ. ಎಷ್ಟೇ ಆದರೂ ನಾನು ಬೀದಿ ಮಗುವಲ್ಲವೇ ಲಕ್ಷಮ್ಮನ ಗಂಡನಿಗೆ ನಾನೆಂದರೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ . ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು ,ಬೈಯುವುದು ಮಾಮೂಲಿ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಲಕ್ಷಮ್ಮನ ಜೊತೆ ಜಗಳವಾಡಿ ಅವಳಿಗೆ ಹೊಡೆದು ನನಗೆ ನಿದ್ದೆ ಮಾತ್ರೆ ಕೊಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಚೆನ್ನೈಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೂರಿಸಿ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದ .

ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟರೆ ಇಕ್ಬಾಲ್ ಎನ್ನುವರ ಮನೆಯಲಿದ್ದೆ . ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸತ್ತಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಎತ್ತುಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ತಂದಿದ್ದರು.ಇಕ್ಬಾಲ್ ಗೆ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ ಹೆಂಡತಿ ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದರು.ಆಟೋರಿಕ್ಷಾ ಅವರ ಜೀವನೋಪಾಯ.
ಅವರದ್ದು ಮುಸ್ಲಿಂ ಧರ್ಮವಾಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಸೀದಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದವರಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಎಲ್ಲ ಧರ್ಮದ ದೇವರುಗಳ ಫೋಟೋ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಯಾವ ದೇವರ ಮೇಲಾದರೂ ನಂಬಿಕೆ ಇಡು ಆದರೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಮಾತ್ರ ಮರಿಬೇಡ ಎಂಬ ಭೋದನೆ ಅವರದ್ದು. ನಿಜವಾದ ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅವರಿಂದಲೇ.
ಆಗ ಆರು ವರ್ಷ ನನಗೆ .ಒಂದು ದಿನ ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಅವರು ತೀರಿಹೋದರು. ನಾನಾಗ ಮತ್ತೆ ಅನಾಥ

ಇಕ್ಬಾಲ್ ಗೆಳೆಯರು ನನ್ನನ್ನು ‘ಗುರುನಾಥ ಸಿಂಗ್ ಬಾಲಶ್ರಮ’ಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ಸಿಖ್ ಧರ್ಮದ ಆಶ್ರಮವದು.
ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಜನ ಗೆಳೆಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಅನಾಥರಿದ್ದಾರೆ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ನಾವ್ಯಾರು ನಮ್ಮ ಅನಾಥರನ್ನಾಗಿಸಿದ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ನಿಂದಿಸಿದವರಲ್ಲ ,ಶಪಿಸಿದವರು ಅಲ್ಲ . ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರ ಮುಖದ ಪರಿಚಯವೂ ಇಲ್ಲದ ಬದುಕುತಿರುವ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ವಿಷಾದವಿತ್ತು. ಎಂದೂ ಅಳಿಸದ ನೋವಿತ್ತು.

ಅದೊಂದು ದಿನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಒಂದು ದಂಪತಿ ನನ್ನನ್ನು ದತ್ತು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅಂದಿಗೆ ಅವರೇ ನನಗೆ ಹೊಸ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ . ಅಪ್ಪ ಜೋಸೆಫ್ ಆಗರ್ಭ ಶ್ರೀಮಂತ. ಅಮ್ಮ ಎಲಿಸಬೆತ್. ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಮೊದಲ ಮಗ ಆಂತೋನಿ. ಮೂರು ದಿನವಾದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ದತ್ತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರಲ್ಲ ಅವರ ಮನೆಯ ಜೀತದಾಳಾಗಿ ಎಂದು . ಅವರ ಮನೆಯ ಕಸದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅವರ ಮನೆಯ ಕಕ್ಕಸ ರೂಮನ್ನು ನಾನೇ ತೊಳೆಯಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬೇರೆ ವಿಧಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.ನೋವು ನುಂಗುತ್ತ ಹೇಗೋ ಒಂದು ವರ್ಷ ಕಳೆದೆ. ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ . ಅವರ ಮನೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದೆ.

ಆಗ ನನಗೆ ಎಂಟು ವರ್ಷ. ಮತ್ತೆ ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಸೇರಿದೆ. ನಾನು ಕೇವಲ ಊಟ ನಿದ್ದೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಡೀ ದಿನ ಕಾರ್ಮಿಕನಾಗಿ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಲು,ಪಾನಿಪೂರಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ,ಪೇಪರ್ ಮತ್ತು ಹಾಲು ಹಾಕುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಣ ಕೂಡಿಡುತ್ತಾ ಬಂದೆ. ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಸಾಯುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದವನಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅರಿವಿತ್ತು ನನಗೆ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಈ ಜಗದಲ್ಲಿ ಎಂದು. “ನಾ ಸಾಯುವ ಮುನ್ನ ನನ್ನನ್ನು ಹೊರಲು ನಾಲ್ಕು ಜನವನ್ನಾದರೂ ಗಳಿಸಬೇಕೆಂಬ ಛಲವಿತ್ತು. ಅನಾಥನಾಗಿ ಬೆಳೆದ ನಾನು ನನ್ನ ಸಾವು ಅನಾಥವಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ಕಳಕಳಿ ಇತ್ತು.” ಕಷ್ಟದಿ ಹರಿಸಿದ ಬೆವರಿಗೆ ಈ ಭೂಮಿ ಮೇಲೆ ಬೆಲೆಯಿದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇತ್ತು .
ನಾನು ಹಿಂದೂ (ಲಕ್ಷಮ್ಮ ), ಮುಸ್ಲಿಂ (ಇಕ್ಬಾಲ್ ), ಕ್ರೈಸ್ತ (ಜೋಸೆಫ್ ) ,ಸಿಖ್ (ಗುರುನಾಥ್ ಸಿಂಗ್ ಆಶ್ರಮ)
ಧರ್ಮದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ,ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಯಾವ ಧರ್ಮದ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲ . ಒಬ್ಬ ಅನಾಥನಿಗೆ ಯಾವ ಧರ್ಮ ಯಾವ ಜಾತಿ ಅಲ್ಲವೇ ?

ಈಗ ನನಗೆ ೩೦ ವರ್ಷ. ” ಹೊಸಬೆಳಕು” ಎಂಬ ಅನಾಥಾಶ್ರಮ ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಶಾರದ ನನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ಮಡದಿ. ಆಶ್ರಮದ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ .ನನ್ನ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವ ಜಾತಿಯೂ ಇಲ್ಲ ,ಧರ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಒಂದು ಕನಸು ಇದೆ. ಒಂದು ಗುರಿ ಇದೆ. ಬೇಕಿದ್ದರೆ ” ಕನಸು ” ಅವರ ಧರ್ಮವೆನ್ನಬಹುದು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತು
ದೇವರು ನಿಮಗೆ ಅಪ್ಪ ,ಅಮ್ಮ ,ಅಕ್ಕ ,ತಂಗಿ , ಅಣ್ಣ ,ತಮ್ಮ ಬಂಧು ಬಳಗವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ನೀವು ಧನ್ಯರು.
ನೆನಪಿರಲಿ ಎಲ್ಲರು ಇದ್ದೂ ನೀವು ಅನಾಥರಾಗಬೇಡಿ.

ಇಂತಿ
ಒಬ್ಬ ಅನಾಥ
ಅಲ್ಲ ಅಲ್ಲ
ನಿಮ್ಮೊಳಗೊಬ್ಬ

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : Google images

ಒಂದು ಹಣತೆ : ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ!

ಒಂದು ದಿನ ಒಂದು ಮನೆಯ ಹಣತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಶುರುವಾಯಿತು.
ಹಣತೆ ” ನನ್ನಿಂದ ದೀಪ ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ ಆ ಬೆಳಕು ನನ್ನದು ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಣತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಣ್ಣೆ ” ನಾನು ಆ ದೀಪಕ್ಕೆ ಜೀವಾಳ.ನಾನೇ ಇರದಿದ್ದರೆ ದೀಪವೂ ಇಲ್ಲ, ಬೆಳಕೂ ಇಲ್ಲ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಬೆಳಕು ನನಗೆ ಸೇರಿದ್ದು” ಎಂದಿತು.
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬತ್ತಿ ” Hello! ನಾನು ಉರಿಯುತ್ತಿರುವದಿಂದಲೇ ದೀಪ ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ logically ಬೆಳಕು ನನ್ನದು “ಎಂದಿತು
ಈ ಕಚ್ಚಾಟವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮದಿಂದಲೇ ನೋಡುತಿದ್ದ ಗಾಳಿ ” ನಾನು ಇಲ್ಲದೇ ದೀಪವು ಉರಿಯಲ್ಲ , ನಾನು ಹೆಚ್ಚಾದರೆ ದೀಪ ಆರಿಹೋಗುತ್ತದೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಬೆಳಕು ನನ್ನದು” ಎಂದು ವಾದಿಸಿತು
ನಾನು ನನ್ನಿಂದ ಎಂಬ ಕಚ್ಚಾಟದಲ್ಲಿ ಹಣತೆ ಹೊಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಎಣ್ಣೆ ಹರಿದು ಹೋಯಿತು. ಬತ್ತಿಗೆ ಎಣ್ಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಯಿತು. ಗಾಳಿ ಜೋರಾಗಿ ಬೀಸಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೀಪ ಆರಿಹೋಯಿತು !

ಎಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆ ದೀಪದ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲರ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು.
” ಅಹಂ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಅಂಧಕಾರವೇ ಹೊರತು ಬೆಳಕಿನ ಸಾನಿಧ್ಯವಿಲ್ಲ ”
ಆ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕು ನಿಮ್ಮದಾಗಲಿ

ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಬರೆದ ಪತ್ರ!

ಹೇಳು!
ನೀನು ಹೇಳದೇ ಹೋಗಿದ್ದಾದರೂ ಏಕೆ ? ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯ ಹಿಂಡುತ್ತಿವೆ.ನೀನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋದ
ಸುಳ್ಳು ಕನಸುಗಳ ಕಂತೆಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾ ಪ್ರತಿ ಕನಸಿಗೂ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ನಾನು ಹುಚ್ಚನೂ ಅಲ್ಲ ನನ್ನದು ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯೂ ಅಲ್ಲ ಆದರೆ ನೀನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದ್ದು ಸತ್ಯ.
ನೂರು ಕಾಲ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬಾಳುವ ಕನಸಿನ ಲೋಕವನ್ನೇ ತೋರಿಸಿದ ನೀನು ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಕಿವಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೇ ಮೌನವಾಗಿ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದು ಎಷ್ಟು ಉಚಿತ ?
ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ನನಗೆ ನಾನೇ ಹೊಸಬನಾಗಿರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾರ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಈ ನರಕ ಯಾತನೆ ?
ಸಾಕು ಇನ್ನು ಸಾಕು..
ಬೆಂಕಿಯಂಥ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಹೃದಯ ನರಳುತ್ತಿರುವುದು ಇನ್ನು ಸಾಕು.ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟು ದೇವದಾಸ ನಾನಾಗಲಾರೆ. ಕೆಟ್ಟ ಚಟದ ದಾಸನೂ ನಾನಾಗಲಾರೆ.ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯ ರೂಪಿಸುವ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕನಸುಗಳ ಹಣತೆಗಳಿಗೆ ‘ನಂಬಿಕೆ’ ಅನ್ನೋ ಎಣ್ಣೆ ಸುರಿದು ‘ಛಲ’ವೆಂಬ ಬತ್ತಿಗೆ ‘ಭರವಸೆ’ಯ ಬೆಳಕು ಹಚ್ಚುತ್ತೇನೆ. ಆ ಬೆಳಕು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಕತ್ತಲನ್ನು ಅಸುನೀಗಿಸಲಿ.

ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿರು ನನ್ನ ಹೃದಯ ಆಳಲು , ಹಾಳು ಮಾಡಲು