Love Poems in Kannada

ನೋಡಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ಮೂರ ಜಾತ್ರೆ ಹೀಗಿದೆ !

ಊರಿನ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ

ಸಾಬರ ಬಳೆ ಅಂಗಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಹುಡುಗಿ
ತನ್ನ ಮುಂಗುರುಳ ಸರಿಸುತ್ತ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ಅವಳ ಕೈಸೇರಿ ನಾಚುತ್ತಿರುವ ಬಳೆಗಳೇ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ !
ಕಣ್ಣ ಮಿಟುಕಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಚಿಟ್ಟೆಯಂತೆ ಹಾರಿ
ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತಯಾರಾಗುವ ಮಾನವ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ..
ಇತ್ತ ತೇರಿಗೆ ಎಸೆಯುವ ಉತ್ತತ್ತಿಗಳು
ಬೋಳು ತಲೆಗಳ ಮೇಲೆ , ಆಂಟಿಗಳ ಬೆನ್ನಿಗೆ
ಬಿದ್ದಷ್ಟು ಬೀಳಲಿ ಎಂದು ಚಾಚಿದ ಅಜ್ಜಿಗಳ ಸೆರಗಿಗೆ
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿನ ಗುಂಡುಗಳಂತೆ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ !!
ನಾನಾಕಿದ ಚಪ್ಪಲಿ ನಿಂತಲ್ಲೆ ತೆಗೆದು ತೇರಿಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು
ಉತ್ತತ್ತಿ ಒಗೆದೆ..
ಅವುಗಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಲು ,
ಗಾಜಿನ ಬಳೆತೊಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ , ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಬಂದ ಜೋಡಿಉತ್ತತ್ತಿಗಳನ್ನು
ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವ ಕ್ಯಾಚಿನಂತೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾಳೆ ..!
ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದೇ ಹುಡುಗಿ, ಅದೇ ಮುಗುಳ್ನಗು , ಅದೇ ಬಳೆಗಳು !!

ಮುಂದಿನ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬರಬೇಕೆಂಬ ಸಣ್ಣ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ
ಅವಳತ್ತ ನಡೆದೆ..
ತೇರು ಪಾದಗಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ಪುನಃ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರುವುದರೊಳಗೆ
ಇಬ್ಬರು ಸೇರಿ ೨೦ ಉತ್ತತ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಹಾಕಿದ್ದೆವು.. ಒಂದಿಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ !

ಜೊತೆಗೆ ತಿಂದಿದ್ದಕ್ಕೇನೋ ,
ಮಂಡಕ್ಕಿ , ಮಿರ್ಚಿ ಬಜ್ಜಿ ಯಾವುದು ಖಾರವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ !
ಅವಳು ಕೊಡಿಸಿದ ಜಿಲೇಬಿ ಕೂಡ ಅವಳ ನಗುವಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ !
ನಾನು ಊದಿಕೊಟ್ಟ ಹೃದಯಾಕಾರದ ಬಲೂನು ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ
ಅವಳು ಕೊಡಿಸಿದ ಬಣ್ಣದ ಗಾಳಿಪಟ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ..
ಮುಂಗುರಳ ಸರಿಸಿದ ಅವಳ ಬೆರಳೀಗ ನನ್ನ ಬೆರಳಿಡಿದು ಊರ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ !
ನೋಡಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ಮೂರ ಜಾತ್ರೆ ಹೀಗಿದೆ !

20000+ views!

A big thank you to all my readers for this small milestone 🙂

Keep reading! Keep blogging!!

 

ಬರೀ ಫ್ರೆಂಚ್ ಮಾತಾಡೋ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಬರೆದ ಒಂದಷ್ಟು ಹನಿಗಳು

ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಬಂದಂತೆ..
ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕರೆದಂತೆ
ಕಿವಿಯಲೇನೋ ಪಿಸಿನುಡಿದಂತೆ
ನಗುವೆಯೇಕೆ ಏನು ತಿಳಿಯದಂತೆ..

ನಿನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದು
ಒಂದೆರಡು ಕವನ ನುಡಿದು
ಅಪ್ಪುಗೆಯ ಬಯಸುವೆನು
ನೀನು ಒಪ್ಪಿದರೆ..
ನಿನ್ನ ಬೆರಳ ಹಿಡಿದು
ಬರೆಯುವೆನು ಎದೆಯಮೇಲೆ
ನನ್ನೆಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳ ಸುರಿದು
ತಿದ್ದಿ ಬಿಡು ನಾ ತಪ್ಪಿದರೆ..
ಅಪ್ಪಿ ಬಿಡು ನೀ ಒಪ್ಪಿದರೆ..

ಚಳಿಯು ಮೈಗೆ ಕಚಗುಳಿ ಕೊಟ್ಟಂತೆ
ಮಳೆಯೂ ಬಂದು ಮನ ನೆನದಂತೆ
ಕಂಡ ಕನಸು ನನಸಾದಂತೆ
ನಿನ್ನನು ನೋಡಿದರೆ….

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಮೊದಲ ಕಂಪನ…

ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಸರೋವರದ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ
ಅಂದೇನೋ ಬರೆದೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಬೆರಳಲ್ಲೇ
ಆಗ ಮೂಡಿದ ಪ್ರೇಮದ ಅಲೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಕಂಪಿಸುತಲೇ ಇವೆ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೀನು ಬರೆದದ್ದದ್ದಾದರೂ ಏನು ?
ಬರೆಯಲು ಕಾರಣವೇನು ?
ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನೀನು ಬಯಸಿದ ನೂತನ ಆಯಾಮವೇ ?
ನವಿಲುಗರಿಗಿಂತ ನವಿರಾದ ನೆನಪುಗಳ ನಡುವೆಯೂ
ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕನಸುಗಳ ವಿನಿಮಯದ ನಡುವೆಯೂ
ನೀನು ಬರೆದಿಟ್ಟ ‘ವಿರಹ ಶಾಸನ’ವೇ ?
ನನ್ನ ಹೃದಯ ಈಗಲೂ ನಿನ್ನ ಬೆರಳನ್ನೇ ಹುಡುಕುತಿದೆ
ಉತ್ತರ ಪಡೆಯಲು…

ಹೀಗೊಂದು ಸ್ವಪ್ನದ ಸಲ್ಲಾಪ…

ಅವನು ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೇಳಿದನು..
“ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿಯಲು ಯಾಕಿಷ್ಟು ಆತುರ ?”ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು..
“ನಿನ್ನ ಕೈ ರೇಖೆಗಳು, ನನ್ನ ಕೈ ರೇಖೆಗಳು ಬೆಸೆಯಲಿ … ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಹಾಗೆ ” ಎಂದ.
ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರಾಡಿತ್ತು…

“ಆ ಮೋಡಗಳಿಗೆ ಮುದ್ದಿಸಬೇಕು” ಎನಿಸಿದೆ ಎಂದನು..
“ಹೌದಾ ! ಬಲು ಚಂದ ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ “ಎಂದಳು..
“ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆಗಳೇ ಆ ಬೆಳ್ಳಿ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಇದೆ ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮುತ್ತಿಟ್ಟನು..
ಅವಳು ನಾಚಿ ನೀರಾದಳು … ಕವಿದ ಮೋಡ ಸುರಿದ ಮಳೆಯಂತೆ…

ನಿನ್ನ ಮೌನವೇ ಮುನ್ನುಡಿ !!

ಹೃದಯ ಬರೆದ ಕವನ ಸಂಕಲನಕೆ
ನಿನ್ನ ಮೌನವೇ ಮುನ್ನುಡಿ
ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳೇ ಪರಿವಿಡಿ
ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳೇ ಪುಟವಿಡಿ

ಸ್ವಪ್ನವ ಸ್ಪರ್ಶಿಸೊ ಸೋಜಿಗ ನೀನು …

ಸ್ವಪ್ನವ ಸ್ಪರ್ಶಿಸೊ
ಸೋಜಿಗ ನೀನು
ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಕೊಲ್ಲುವ
ಮಾಂತ್ರಿಕ ನೀನು
ಯಾಕಿಷ್ಟು ಕಾಯೋದು ನಾನು
ಒಮ್ಮೆಲೇ ಸಿಗಬಾರದೇ ನೀನು !

ಹಿಡಿಯಲು ನೀನು ನನ್ನ ಕೈಯ
ಮರೆವೆನು ನಾನು ನನ್ನ ಮೈಯ
ವಿರಹದಿ ಮೂಡಿರಲು ಗಾಯ
ನಿನ್ನ ಕಂಡಕ್ಷಣವೇ ಮಾಯ!
ನಿನ್ನ ನೆನಪೇ ನನ್ನ ಉಳಿತಾಯ
ಅದನ್ನೂ ದೂಚು ಬಾ ಇನಿಯ…

ನಲ್ಮೆಯ ನೌಕೆಯ
ನಾವಿಕ ನೀನು
ವಿಸ್ಮಯ ಲೋಕದ
ನಾಯಕ ನೀನು
ಮತ್ತೆಷ್ಟು ಕಾಯೋದು ನಾನು
ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸಿಗಬಾರದೇ ನೀನು !

ಭಾವದ ಅಲೆಗಳು!

ಮುಂಗುರಳ ಸರಿಸಿ ನೀನು ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನನು …

ಮುಂಗುರಳ ಸರಿಸಿ ನೀನು
ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನನು
ಇರಬಹುದೇ ನಾನು
ಪ್ರೇಮಿಸದೇ ನಿನ್ನನು
ಮನಸಿನ ಅರಮನೆ
ಉದ್ಘಾಟಿಸು ನೀನು
ಕನಸಿನ ಸಿಂಹಾಸನ
ಆಲಂಕರಿಸು ನೀನು !
ಈ ಒಲವಿಗೆ ನೂತನ
ಆಯಾಮ ನೀನು
ನಿನ್ನ ಗುಲಾಮ ನಾನು..
ನಿನ್ನ ಗುಲಾಮ ನಾನು !!

ಮುಂಗುರಳ ಸರಿಸಿ ನೀನು
ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನನು …

ಮೊದಲ ಸಲ ನಿನ್ನ ನೋಡಿದಾಗ
ಎಲ್ಲ ಖುಷಿಯೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ
ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು ಹೃದಯಕ್ಕೆ
ಬಿಡದೆ ನೀ ಹೀಗೆ ಕಾಡಿದಾಗ
ಪ್ರತಿ ಕನಸಲ್ಲಿಯೂ ಹೂಮಳೆ
ಮತ್ತೇನು ಬೇಕು ಪ್ರಣಯಕ್ಕೆ ?

ಒಲವಿನ ನೂತನ ಆಯಾಮ ನೀನು
ನಿನ್ನ ಗುಲಾಮ ನಾನು
ನಿನ್ನ ಗುಲಾಮ ನಾನು

ಬದುಕಿನ ಮೇಲಿನ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ …

ಬದುಕಿನ ಮೇಲಿನ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ
ಮನದ ಕಾರ್ಮುಗಿಲಿನ ಹಾಗೆ ದಟ್ಟವಾಗಿದೆ.
ಎಲ್ಲ ಉತ್ತರವೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗೇ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ, ಕಾಡುತ್ತಿದೆ
ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದ ಅಸಹಾಯಕತೆ
ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಮುಗಿಯದ ವ್ಯಥೆ
ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ, ಅಸಂಬಂಧ ಯೋಚನೆಗಳ
ಘರ್ಷಣೆ ಮನದೊಳಗೆ..
ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದಾಗೆ
ಹುದುಗಿಹೋಗಿದೆ ಧೈರ್ಯ ನನ್ನೊಳಗೆ..
ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ
ಸ್ನೇಹ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ
ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಿಕರಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ
ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೇರು ಆಳವಾಗಿಲ್ಲ

ಈ ಬೆತ್ತಲೆ , ಕತ್ತಲೆ ಬದುಕಿಗೆ
ಬೆಳಕಿನ ವೇಷದ ಹಂಗು ಯಾಕೆ ?
ಸಾಯೋವರೆಗೆ ಈ ಬದಕನ್ನು
ಸಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಬದುಕಬೇಕೇ ?