small poems in kannada

ನೋಡಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ಮೂರ ಜಾತ್ರೆ ಹೀಗಿದೆ !

ಊರಿನ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ

ಸಾಬರ ಬಳೆ ಅಂಗಡಿ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ಹುಡುಗಿ
ತನ್ನ ಮುಂಗುರುಳ ಸರಿಸುತ್ತ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ಅವಳ ಕೈಸೇರಿ ನಾಚುತ್ತಿರುವ ಬಳೆಗಳೇ ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ !
ಕಣ್ಣ ಮಿಟುಕಿಸುವುದರೊಳಗೆ ಚಿಟ್ಟೆಯಂತೆ ಹಾರಿ
ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ತಯಾರಾಗುವ ಮಾನವ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ..
ಇತ್ತ ತೇರಿಗೆ ಎಸೆಯುವ ಉತ್ತತ್ತಿಗಳು
ಬೋಳು ತಲೆಗಳ ಮೇಲೆ , ಆಂಟಿಗಳ ಬೆನ್ನಿಗೆ
ಬಿದ್ದಷ್ಟು ಬೀಳಲಿ ಎಂದು ಚಾಚಿದ ಅಜ್ಜಿಗಳ ಸೆರಗಿಗೆ
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿನ ಗುಂಡುಗಳಂತೆ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ !!
ನಾನಾಕಿದ ಚಪ್ಪಲಿ ನಿಂತಲ್ಲೆ ತೆಗೆದು ತೇರಿಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು
ಉತ್ತತ್ತಿ ಒಗೆದೆ..
ಅವುಗಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಲು ,
ಗಾಜಿನ ಬಳೆತೊಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ , ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಬಂದ ಜೋಡಿಉತ್ತತ್ತಿಗಳನ್ನು
ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವ ಕ್ಯಾಚಿನಂತೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾಳೆ ..!
ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದೇ ಹುಡುಗಿ, ಅದೇ ಮುಗುಳ್ನಗು , ಅದೇ ಬಳೆಗಳು !!

ಮುಂದಿನ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಬರಬೇಕೆಂಬ ಸಣ್ಣ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ
ಅವಳತ್ತ ನಡೆದೆ..
ತೇರು ಪಾದಗಟ್ಟಿ ಮುಟ್ಟಿ ಪುನಃ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರುವುದರೊಳಗೆ
ಇಬ್ಬರು ಸೇರಿ ೨೦ ಉತ್ತತ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೂಡಿಹಾಕಿದ್ದೆವು.. ಒಂದಿಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ !

ಜೊತೆಗೆ ತಿಂದಿದ್ದಕ್ಕೇನೋ ,
ಮಂಡಕ್ಕಿ , ಮಿರ್ಚಿ ಬಜ್ಜಿ ಯಾವುದು ಖಾರವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ !
ಅವಳು ಕೊಡಿಸಿದ ಜಿಲೇಬಿ ಕೂಡ ಅವಳ ನಗುವಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ !
ನಾನು ಊದಿಕೊಟ್ಟ ಹೃದಯಾಕಾರದ ಬಲೂನು ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ
ಅವಳು ಕೊಡಿಸಿದ ಬಣ್ಣದ ಗಾಳಿಪಟ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ ..
ಮುಂಗುರಳ ಸರಿಸಿದ ಅವಳ ಬೆರಳೀಗ ನನ್ನ ಬೆರಳಿಡಿದು ಊರ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ !
ನೋಡಿ ಸ್ವಾಮಿ ನಮ್ಮೂರ ಜಾತ್ರೆ ಹೀಗಿದೆ !

ಕಹಳೆ ಜಾಲತಾಣ !

http://www.kahale.org

ಪುಟ್ಟ ಕಥೆಗಳು – 5

ತನಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಸುಪಾರಿಯಂತೆ ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಒಬ್ಬ ಒಂದು ಶಾಲೆ ಮೇಲೆ ಅವಿತು ತನ್ನ ಬಂದೂಕಿನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ
ತನ್ನ ಕಣ್ಣು ನಿಗಾವಿಟ್ಟು, ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಹತ್ಯೆಗೆಯ್ಯಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ರಣಹದ್ದಿನಂತೆ.
ಆಟವಾಡುತ್ತಲೇ ಓಡಿ ಬಂದ ಅವನದೇ ಮಗು ಆತನ ಬಂದೂಕಿನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು.
ತನ್ನ ಮಗನ ಶಾಲೆಯೇ ಮೇಲೆ ಅವನು ಕುಳಿತಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಆಗ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಬಂದು, ಬಂದೂಕಿನ ಟ್ರಿಗರ್ ಮೇಲಿನ ತನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಲು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದಂತೆ , ಇನ್ನೊಂದು ಮಹಡಿ ಮೇಲೆ ಇವನ ಮೇಲೆ ನಿಗಾವಿಟ್ಟಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬನ ಬಂದೂಕಿನ ಗುಂಡು ನೇರವಾಗಿ ಅವನ ತಲೆ ಸೀಳಿಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು ಅವನ ಪ್ರಾಣದೊಂದಿಗೆ.
ತಾನು ಕೊಂದದ್ದು ತನ್ನ ಅಣ್ಣನೆಂದು ಆ ಬಂದೂಕುಧಾರಿಗೆ ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!!

ಬಾಲ್ಯಪರಾಧ ಮಾಡಿ ಸೆರೆವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ 35 ವರ್ಷದ ನಂತರ ಜೈಲಿನಿಂದ ಬಿಡುಗೊಡೆ
ಯಾಗಿ ತನ್ನೂರಿಗೆ ಬಂದ. ತನ್ನ ಮನೆಯವರು ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವನನ್ನು ದೂರ ಮಾಡಿದರು. ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಜೀವಿಸಬೇಕೆಂದು ಜೈಲಿನ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯ ನಡುವೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಕನಸೆಲ್ಲವೂ ಕರಗುತ್ತ ಬಂದಿತು.ಕೊನೆಗೆ ಅವನಿಗೆ ನಾಡೇ ನರಕವಾಗಿ ಜೈಲು ಸ್ವರ್ಗವೆನಿಸಿತು. ಮತ್ತೆ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಅವನು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷ್ಯದಾರವಿಲ್ಲದೆ ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷೆಯೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದಿನ , ಜೈಲಿನ ಹಿಂಭಾಗದ ಗೋಡೆಯನ್ನೇರಿ, ಹಾಕಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿಣ ಸರಳುಗಳನ್ನು ಮುರಿದು

ಬದುಕಿನ ಮೇಲಿನ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ …

ಬದುಕಿನ ಮೇಲಿನ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ
ಮನದ ಕಾರ್ಮುಗಿಲಿನ ಹಾಗೆ ದಟ್ಟವಾಗಿದೆ.
ಎಲ್ಲ ಉತ್ತರವೂ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗೇ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ, ಕಾಡುತ್ತಿದೆ
ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದ ಅಸಹಾಯಕತೆ
ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ ಮುಗಿಯದ ವ್ಯಥೆ
ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ, ಅಸಂಬಂಧ ಯೋಚನೆಗಳ
ಘರ್ಷಣೆ ಮನದೊಳಗೆ..
ಹುಡುಕಿದರೂ ಸಿಗದಾಗೆ
ಹುದುಗಿಹೋಗಿದೆ ಧೈರ್ಯ ನನ್ನೊಳಗೆ..
ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ
ಸ್ನೇಹ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ
ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಿಕರಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ
ಸಂಬಂಧಗಳ ಬೇರು ಆಳವಾಗಿಲ್ಲ

ಈ ಬೆತ್ತಲೆ , ಕತ್ತಲೆ ಬದುಕಿಗೆ
ಬೆಳಕಿನ ವೇಷದ ಹಂಗು ಯಾಕೆ ?
ಸಾಯೋವರೆಗೆ ಈ ಬದಕನ್ನು
ಸಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಬದುಕಬೇಕೇ ?

ಅಳುವಿನ ಅಳಲು ….

ಅಳುತ್ತ ಕುಳಿತಾಗ ಕರ್ಚಿಫ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುವರೆ ಜಾಸ್ತಿ
ಅಳುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಒರೆಸುವ ಕೈಗಳು ಕಡಿಮೆ!

ಹಳೇ ಕವನಕ್ಕೆ ಹೊಸ ರೂಪ!

 

 

ಈ ಪ್ರೀತಿ …

ಐಟಿ ಕಣೋ ಐಟಿ …

ಐಟಿ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಬರೆದ ಕೆಲವು ಚುಟುಕುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಿರಿ. ಮತ್ತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಚುಟುಕುಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಬೆಂಬಲ ಹೀಗೆ ಇರಲಿ..

try1

ಇಳಿ ಸಂಜೆಯ ತಿಳಿ ಮೌನ…

ಕಡಲ ಮುಂದೆ
ನನ್ನ ಹೆಗಲಿಗೆ ನೀನು ಒರಗಿ
ಕೂತಿದ್ದನ್ನು ನೆನೆದು
ಹೃದಯ ಕೊರಗುತ್ತಿದೆ ..
ಪ್ರಾಣ ಬಿಡುವವರೆಗೂ
ನೀನು ಬಿಡುಅಂದರೂ ಬಿಡಲೊಲ್ಲೆ ಎಂದು
ನನ್ನ ಕೈ ಬೆರೆಳುಗಳ ಜೊತೆ ನಿನ್ನ ಕೈ
ಬೆಸೆಯುತ್ತಿದ್ದನು ನೆನೆದು ಕಣ್ಣೀರು ಜಿನುಗುತ್ತಿದೆ .

ಇಳಿ ಸಂಜೆಯ
ತಿಳಿ ಮೌನದಲ್ಲಿ
ನೀನು ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ
ಅಲೆಗಳು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದಂತಿದೆ ..
ದಡದಲ್ಲಿ ನಾವಿಬ್ಬರೂ
ಜೊತೆಗೆ ನಡೆದಾಡಿದ ಗುರುತನ್ನು
ಅಳಿಸಲು ಅಲೆಗಳು ಮರೆತಂತಿದೆ ..

ನಾನೇಕೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದೆ
ನೀನ್ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದೆ
ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ
ಎದೆಗೆ ಯಾರೋ ತಿವಿದಂತಿದೆ
ಆ ನೋವಿನಲ್ಲೇ ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳಿಂದಲೇ
ನಾನು ‘ಕವಿ’ಯಾದಂತಿದೆ.
– ಸಜ್ಜನ

ಸರಳ ಸಾಲುಗಳು -5

೧.
ನಿನ್ನನು ಮರೆತು ಬಿಡೋಣ
ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ
ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳ
ಪಥಸಂಚಲನ !

೨.
ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು
ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದ್ದ ನನಗೆ
ಆಸರೆಯಾಗಿದ್ದು ಗಲ್ಲದ ಮೇಲೆ
ಹರಿದಾಡಿದ ನಾಲ್ಕು ಕಣ್ಣೀರ ಸಾಲುಗಳು

೩.
ನೀನಾಡಿದ ಮಾತುಗಳೆನ್ನಲ್ಲಾ
ನಾನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಒಂದು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರತರಿಲಿದ್ದೇನೆ
“ಮೌನದೊಳಗಿನ ಮಾತುಗಳು ” ಎಂಬ
ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿ


ಅವಳ ಮೌನದೊಳಗೆ
ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ
ಅಷ್ಟು ಸದ್ದು ಮಾಡಿತ್ತು ಅವಳ ಮೌನ !